Boję się samotności...

Boję się ludzkiej miłości...

Boję się żyć na tej ziemi...

Co zrobić, by życie odmienić...?

Kiedyś już zaufałam...

Nieszczęścia z tego miałam...

Zostało smutne wspomnienie...

A w sercu rozgoryczenie...

Teraz wciąż jestem sama...

Niechciana i zapomniana...

Samotność ciągle doskwiera...

A serce powoli umiera...

Pragnę znowu pokochać...

Nie chcę po nocach szlochać...

Więc proszę usłysz mój krzyk...

I naucz szczęśliwą już być...

Copyright ©Nikolia 2005